A historia de Cătălin Historia · instalacións e exposicións: LSYTSDA Sala Alterarte
Posición · 0:00 / 12:21 SubtítulosDesactivados ES EN GL Transcrición 0:00 Chamo Oprea Cătălin. 0:02 Son de Romanía. 0:03 Levo 26 anos aquí. 0:06 Eu traballaba de pequeniño en min 0:09 país, cando tiña 13 anos. 0:13 Era unha empresa de... 0:16 Como era o comunismo, plantabamos cebolas, pimentos... 0:21 E cobraba como unha persoa adulta. 0:26 Traballaba con 13 anos, imaxínate, até os 16. 0:31 E díxenlle á miña nai, con 16 anos: 0:34 "Mira, sinatura para que poida facerme o pasaporte, 0:37 que quero saír fóra. Se non, voume de casa. 0:41 A miña nai púxose a chorar. Ao final deumo. 0:44 E con 16 anos, un rapaz 0:48 de 16 anos, quedas en 0:52 unha fronteira para entrar en Yugoslavia. 0:58 Só, sen saber falar, sen comida, tres días 1:02 aí. Non é fácil. Grazas a Deus entrei 1:07 en Iugoslavia. Non sabía falar. Andaba 1:10 camiñando, preguntando polas portas. 1:14 Tiven sorte: atopei un patrón moi bo e 1:17 Quedei con el ata os 24 anos. 1:22 Sempre co mesmo patrón. Y 1:25 Veu o meu pai tamén, traballou comigo. 1:29 Despois os meus irmáns, os meus curmáns. Porque 1:34 Gañábase mellor que no noso país. 1:40 E cando comezaron a abrir 1:43 a fronteira, era con visado. 1:47 Vin para España. Tardei dez días en chegar 1:51 aquí, nun autocarro de excursión, cos 1:56 nenos. Parabamos en todas as 2:00 cidades: Italia, Francia... Chegamos en dez días 2:04 a Barcelona. Deixaronnos nunha 2:06 estación de autobuses e rematou 2:09 a historia. Non tiña cartos, non tiña nada. 2:13 Comezamos a buscar traballo. Era moi difícil. 2:18 Non tiña papeis, non tiña nada. Atopamos un 2:22 traballo de dous ou tres días e fixemos 2:26 diñeiro para chegar a Vigo. Alí 2:31 Tiña uns amigos, e meus amigos tampouco 2:35 Tiñan traballo, porque era 2:39 moi difícil polos 2:43 papeis. Quedei buscando, 2:47 traballando en negro, cargando bebidas para 2:51 As discotecas e cousas así, para sobrevivir. 2:57 Pasei case dous anos e pico sen 3:02 traballo. Despois comecei a arranxar os papeis: 3:07 atopar unha empresa que che dera unha 3:10 oferta de traballo. E grazas a Deus 3:12 Atopei un señor que me 3:15 fixo unha oferta e comecei a traballar. 3:19 Comecei na construción, case un ano. 3:23 Despois atopei unha empresa moi grande 3:27 de Vigo. Antes vivía alí. Traballe 3:31 nunha empresa moi grande. Gañábase moito, pero eran moitas horas 3:35 de traballo. Estiven case tres anos. 3:40 Cando empezou a crise, botáronnos 3:45 fóra dos máis novos e 3:50 quedaron os que levaban máis anos. 3:55 Tiña os nenos pequenos. Cătălina tiña 3:59 un ano e pico. Foi difícil porque 4:03 púxose enferma e quedei 4:07 sen traballo. Tiña outro pequeniño tamén. 4:11 O da nena, Cătălina, era 4:16 máis grave. Quedei sen traballo. 4:21 E de Vigo viñemos para Ourense. 4:24 Outra vez empezar de cero. 4:30 Non tiña casa, non tiña nada, 4:34 con dous nenos pequenos. Comecei a buscar 4:39 traballo. Comecei cunha empresa de 4:42 Construir, traballei tres meses e despois pechou, 4:45 porque non tiña moito traballo. Despois comecei 4:49 nunha empresa de árbores, deses 4:54 que se plantan polas rúas da 4:59 cidade. Traballei un ano e pico. Despois pensei: 5:04 "Mira, sigo así, non vai ben. Saco o carné de conducir. 5:09 E dende hai 16 ou 17 anos 5:14 estou en Xinzo traballando para toda Galicia. 5:20 Sen min non se fai nada. 5:22 É a verdade, a cousa é así. 5:28 Vigo, Ourense, Xinzo, 5:31 Verín, Pontevedra, Lugo... 5:34 En todas partes. Teño unha empresa 5:37 dende hai moitos anos e traballo 5:41 para todos, para o 5:45 concello, para todo. E sigo 5:50 no campo, dende os 16 até os 5:54 51 anos. Só traballo de campo, salvo dous 5:57 ou tres anos nunha empresa, un pouco 6:01 de construción. Todo vai ben, todo tranquilo. 6:05 A verdade, custoume un pouco ao principio. A todo o mundo 6:08 Cústalle. Hai xente á que lle pasa 6:12 vai un pouco mellor porque ten moita familia aquí: 6:16 recébenos, danlles casa e comida. Pero 6:21 cando cheguei a Barcelona, durmín un mes 6:25 na rúa, no parque. Viña a 6:29 A policía e botábame. Non tiña a ninguén, porque 6:32 daquela había moi poucos estranxeiros. 6:36 Moi poucos. 6:38 Se había tres ou catro persoas do meu país, eran moitas. 6:43 No ano 2000 eramos moi poucos. 6:48 Porque abriron a fronteira 6:50 e sempre tiñas... 6:55 Era un visado de tres meses. 6:58 E andabas... 7:01 Andabas curto de tempo, 7:03 movíaste un pouquiño. 7:04 Se te collía a policía, mandabate en avión ao teu país e póñante 7:10 unha prohibición de entrar dez anos. Eu tiña ese medo: que me colleran 7:15 e mandaranme alí, e xa non 7:19 Podería saír. Grazas a Deus non me 7:23 colleron. 7:23 Tiña medo, ata que arranxei os 7:27 papeis. Un medo enorme. Non saía 7:30 moito á rúa, estaba moi 7:35 atento. Se te agarraban: "Papeis, pasaporte". 7:41 Se rematara o visado, a ti 7:45 país. Levábante a comisaría e ao día seguinte 7:50 Subíanche ao avión e mandábante ao teu país. Non podías entrar en dez anos. 7:54 Agora cambiamos de tema. Se me preguntan si 7:58 voume ao meu país, non quero 8:01 mentir: non me atrae 8:06 Nada. Dáme ansiedade pensar 8:10 en irme ao meu país. Como 8:13 Vivín fóra dende pequeniño, se vou alí... 8:18 Aos dous días digo: "Voume para 8:22 España. A maior parte do tempo vivín aquí. 8:26 Son 26 anos. Grazas a Deus, todo o 8:29 mundo portouse ben comigo. Teño as portas 8:33 abertas en todas partes, moitos 8:36 amigos, moitos coñecidos. El 8:40 alcalde é como meu pai. 8:44 É unha persoa moi boa, a min. 8:48 dá traballo. Toda a xente de Xinzo, 8:53 en todas partes... 8:56 queixas, ningunha. A única queixa 8:59 é que me estou a facer vello. Pero 9:03 non pasa nada. Todo ben, todo correcto. 9:07 Teño os meus fillos aquí. A miña nena estuda, o meu fillo traballa 9:12 comigo. Non podo dicir nada 9:17 malo. A vida ponche 9:21 moitas probas, pero si 9:24 Sabes manexalas, conséguelo. 9:28 As ganas de traballar son importantes. O: 9:32 máis importante de todo é a palabra: 9:37 cumprir o que dis. Non podo 9:41 Prometer: "Mañá veño", e non vir. 9:46 "Mañá fago isto", e non facelo. Aí perdes 9:48 Todo o control. Non hai nada como 9:51 a palabra dunha persoa: ser sincero 9:55 Ti mesmo e loitar para seguir adiante. 9:59 Teño tres fillos perfectos. Ben, perfectos non, pero ben... 10:04 Son o que me ten contento, o que me mantén 10:10 traballando. Levo case 17 anos 10:13 no campo. Traballo para 10:16 que cheguen máis arriba. Non a todo o mundo lle gusta 10:21 o traballo do campo. Un quere unha oficina, outra cousa... 10:25 Sempre lles dixen: "Se 10:29 queredes un traballo bo, limpo, 10:32 estudade. Eu estou aquí para vós, 10:37 traballo, pero vós estudade, para que non 10:41 esteades todo o día no campo se non 10:45 Gústavos. Se queredes ir elegantes a traballar..." Depende 10:49 do que lle guste facer a cada persoa. Tocoume o campo e gústame. 10:55 A saúde, a saúde é o principal. 11:00 Tiven un baixón, estiven un pouco enfermo hai cinco anos. 11:06 Só pensaba en gañar cartos, gañar cartos, 11:09 traballar día e noite. Despois deume 11:14 ese baixón e pensei: "Antes que 11:18 os cartos, a saúde é o principal'. 11:22 Podes ter o que queiras. Se non tes 11:27 Saúda e paz, os cartos non vale. 11:32 Nin a casa, nin o coche, nin o que 11:34 queiras. Todo o do mundo, se cho poñen 11:37 diante, non te serve. Míralo, pero 11:40 Non podes facer nada. Eu mirábao: 11:44 non podía comer, beber, 11:47 Saír, conducir. Para que precisaba 11:50 os cartos? Sácalo, míralo, pero 11:55 Non podes facer nada. Dende entón cambiei. 12:01 Xa non quero cartos. Ben, todos o queremos, pero prefiro 12:06 a saúde ao diñeiro. Que os meus fillos estean ben e 12:10 máis nada. E Deus connosco, que é o principal. 