A historia de Ibrahim Historia · instalacións e exposicións: LSYTSDA Sala Alterarte
Posición · 0:00 / 19:00 SubtítulosDesactivados ES EN GL Transcrición 0:00 Eu chámome Ibrahim Adamou. O meu nome é Ibrahim e o meu apelido é Adamou. 0:05 E son de Camerún, en 0:09 África Central, o país máis 0:14 grande de África Central, Camerún. 0:18 E levo aquí en España xa tres anos porque cheguei 0:23 aquí en 2023, o 6 de febreiro de 2023. 0:29 Primeiro cheguei a Canarias, en Lanzarote. 0:33 E despois estiven tres días en Lanzarote. 0:37 E despois de Lanzarote, un mes en Las Palmas. E despois de Las 0:43 Palmas mandáronme para aquí, a Galicia, o 23 de marzo de 2023. 0:49 E dende aí síntome coma un galego 0:53 e así vou vivir de momento aquí, estudando. 1:01 Só que me lembro cando marchei de 1:06 a miña casa, porque estaba a muller do meu pai. 1:10 Chamoume a min para mercar un cueiro 1:14 do seu fillo, do meu irmán pequeno. 1:17 E eu díxenlle que agarde, aí vou, agarde, aí vou, dame dous minutos. 1:23 E desde aí, foi un venres, dende aí que me 1:26 Fun, ata o día de hoxe nunca me viu máis. 1:29 E así que marchei, non me viu 1:34 a durmir na casa, estaba preocupada e chamándome. 1:38 E eu o móbil estaba apagado porque xa tomei a miña decisión propia. 1:44 Pero saín da miña casa sen coller roupa nin nada. Saín de 1:50 A miña casa coa miña roupa que eu tiña, sen mochila, sen nada. 1:56 Así que marchei primeiro antes de saír de Camerún, 2:02 porque cando marchei directamente foi á estación de bus. 2:07 Paso a paso. E tamén durante o meu camiño, porque non 2:11 é doado, tiña que parar nalgúns sitios para gañar algo. 2:16 E tampouco era doado porque todo o mundo non me 2:20 podía aceptar, contratarme ou collerme ou arriscar para traballar con el. 2:25 Algo me pode pasar. E tamén coa idade que 2:28 Eu tiña, porque marchei da miña casa con 13 anos. 2:31 E algunha xente tiña medo. Pero eu sempre digo que grazas a 2:37 Deus, aos que me botaron a man, os que me axudaron. 2:42 Pola idade, sabes, como ás veces sempre 2:45 A xente dime, dinme: es moi pequeno. 2:48 Eu tamén cando te vexo lembro do meu fillo que está na miña casa. 2:51 E temos que axudarte e darche algo que non che vai cansar, que non che vai facer dano. 2:57 E ata o día de hoxe eu esta 3:01 sorte, esta graza, estame seguindo detrás de min. 3:06 E dende aí tentamos buscar traballo 3:09 e conseguimos traballar e gañamos algo. 3:12 Que non é tan grande, non é 3:16 tan pequeno, para poder conseguir seguir adiante. 3:19 E dende aí, desde Mali, tentamos 3:24 chegar ata Alxeria, e Alxeria... 3:28 Non, primeiro paramos no deserto de Níger 3:32 e de Mali, que é o deserto do Sáhara. 3:35 Que está tamén en Alxeria, que está no 3:38 medio, o Shara, o deserto máis grande do mundo. 3:41 E dende aí tamén perdemos a un compañeiro. 3:45 Non sei se é de Guinea-Bisáu ou Guinea-Conakri. 3:48 Porque o rapaz estaba moi canso, enfermo. 3:52 En fin, non tiña forza de seguir. 3:56 E nós tamén eramos máis de 20 3:59 persoas, non podiamos agardar por unha persoa. 4:03 Tentamos, tentamos para ver, para botar a man, darlle auga. 4:06 Porque comida que che dá a forza, algo natural, non 4:11 hai aí. Menos auga e dátiles que podemos levar e galletas. 4:15 E como é a vida, sabes. E aí 4:20 A súa vida acabou aí. Deixámolo así. 4:25 E nós non coñeciamos a súa familia, nada del. 4:29 E non tiñamos contacto para chamar á súa familia para 4:33 dicir que esta persoa hoxe, agora mesmo, non vive. 4:36 E así que o deixamos aí, botámolo 4:41 area enriba del e seguimos e pasamos. 4:45 E chegamos a Alxeria, que é a primeira 4:50 cidade de Alxeria que se chama Tamanrasset. 4:54 Aí desde Tamanrasset tamén tentei traballar 4:58 e gañar algo cos meus compañeiros. 5:02 Temos que agora cruzar polo mar. Tiñamos 5:06 que traballar para gañar algo que podiamos pagar. 5:10 Que nos meten na pateira para chegar, tamén para cruzar en barco. 5:15 E conseguimos gañar case 500, porque nos 5:19 Estaba pedindo 500 e algo por persoa. 5:23 Pero eu o que me lembro, non chegaba a 500, pero estaba 5:27 a punto de chegar a 500 e botáronme a man. 5:31 Así cando fomos a Tan-Tan, que se chama 5:35 unha cidade de Marrocos que se chama Tan-Tan. 5:38 É o deserto onde tamén hai mar. E toda a noite fomos 5:44 andando aí no deserto coa nosa pateira na cabeza. 5:50 E cruzando e evitando tamén que a policía non nos pille aí. 5:53 Porque se nos pilla a policía coa pateira aí, 5:56 primeiro é o cárcere, porque é algo ilegal que estamos facendo. 6:00 Pero temos que aceptar, si, estamos conscientes que é ilegal. 6:04 Pero non o estamos facendo porque queremos ou porque imos a 6:08 facer dano a alguén. Cada persoa vai buscar a súa vida. 6:12 E despois cando tentamos chegar aí no mar, 6:17 Todo este camiño que fixemos, cansos destas cousas. 6:22 E os meus compañeiros, porque eran tres pateiras, porque 6:27 Eramos grupos de 43, 44 e 46. 6:32 Non, 47, porque no meu grupo ibamos 47 persoas. 6:36 E de súpeto, algúns de nós estamos 6:39 conscientes que o tempo non era bo. 6:42 Había que agardar. Tiñamos que volver 6:46 a un sitio que estabamos agochados antes. 6:50 Para agardar un bo tempo, para cruzar coa pateira. 6:54 Porque sabemos que aquí, se tentamos, é 6:57 a morte para todos, ninguén pode sobrevivir. 7:01 Só que se Deus quere que alguén poida sobrevivir aquí. 7:04 Porque se vía con tormenta, vento. 7:08 Ves como a auga leva as cousas. 7:12 Entón eu non entrei. E os que se sentían valentes entraron aí. 7:17 Vimos só algo que estaba bailando 7:22 así. Treboada, fai bim-bum, sabes, o vento. 7:26 A pateira de 43, 44, ninguén saíu vivo 7:31 aí dentro. Ninguén, ninguén, ninguén, ninguén saíu vivo. 7:36 E nós despois entramos na auga 7:39 do mar para quitar os corpos dos compañeiros. 7:42 Pero eu sempre me lembro sobre unha rapaza 7:44 aí. Porque era de Camerún, porque nos coñecemos aí. 7:46 Lémbrome que se chama Evelyn, a moza. 7:50 Eu sempre me lembro da súa cara. 7:53 Porque ata agora teño a súa foto. Non sei tampouco si 7:57 os seus pais saben algo, se está viva ou non. 8:00 Porque non coñezo a súa familia, non teño contacto da súa familia. 8:04 E despois duns días agardamos. 8:07 Despois deste momento, novembro e decembro. 8:10 Nós tiñamos que agardar no monte 8:15 deste deserto dous meses e algo. 8:20 Esperamos dende aí pero iamos mercar galletas, auga, galletas, auga. 8:24 Estamos só comendo galletas, auga e algunhas 8:28 froitas durante novembro ata febreiro aí. 8:31 E despois aí que tamén veu 8:35 A nosa sorte para tentar outra vez. 8:38 Dende que estabamos vivindo aí, facendo a vida e facer 8:43 outro plan para tentar cruzar, para entrar aquí un pouco. 8:48 E aí viñemos, foi o día 3 8:53 de febreiro de 2023. Si, o día 8:58 3, 2, 3 de febreiro de 2023. 9:04 E puxemos a nosa pateira de 46 9:07 persoas con dous rapaces, ben, nenos. 9:11 Un tiña 10 anos, un tiña 9 ou 8. Y 9:15 tres rapazas e unha muller tamén que estaba embarazada dentro. 9:19 E todos os demais eramos rapaces. 9:22 Entramos e metimos a pateira aí dentro do mar, dentro da auga. 9:27 E tentamos empurrar para coller o ritmo. 9:30 Porque primeiro tiñan que montar os dous nenos pequenos 9:33 e as tres mozas e a que estaba embarazada. 9:36 Porque nós somos rapaces, podemos loitar, para loitar, para saltar, 9:41 o que queda só, que queda só. 9:45 Eu sempre, como eu son unha persoa moi valente, sempre penso 9:50 antes de min aos demais primeiro, para que tenten entrar. 9:54 Cando estamos empurrando, empurrando, eu vin que todo o mundo estaba a saltar. 9:58 Eu a un nivel que eu vin que a auga non me chegaba, sabes. 10:01 Eu vin que aquí tiña que eu tamén saltar 10:04 para entrar, porque se non entraba, quedaba aí. 10:07 Aí que eu agarrei a pateira, como había unha corda aí. 10:11 E como había compañeiros que son de Senegal, 10:14 botáronme a man para tirarme, para subir. 10:17 Aí fixemos tres noites aí, nesta pateira. 10:22 Veu alí sobre as dez da mañá 10:25 Salvamento co seu barco moi grande para fodernos. 10:28 E nós tivemos moito sorte porque 10:32 A nosa pateira estaba xa pinchada. 10:35 Estaba o aire saíndo, porque se moveu un lado e 10:40 Todos deste lado estamos a este lado. 10:44 E estaba a afundirse pouco a pouco. E no último minuto veu aí. 10:50 Porque non tiñamos nin chaleco, non tiñamos nada, 10:54 Só a auga que tiñamos, nin comida, nin auga. 10:59 E así como todo o que fai Deus está ben, hai que aceptar. 11:02 Veu así co seu 11:05 barco moi grande para nos coller. 11:08 E leváronnos aí a un centro moi 11:11 grande, a todos os rapaces que estaban aí. 11:14 Cambiáronnos a roupa e déronnos a comida e a auga. 11:19 Gústame España. Non quero cansarme máis para ir a un lugar ou un sitio. 11:24 Quero quedarme aquí para estudar, facer a miña vida. 11:26 E aquí para gañar o que podo gañar e para tentar mandar 11:30 á miña familia en Camerún para botarlles a man a eles. 11:34 Fun ver o meu orientador e eu díxenlle: 11:38 profe, a verdade, eu non quero seguir con iso. 11:41 Quero facer unha formación, algo 11:45 como FP, para aprender máis. 11:49 Porque eu che vou dicir a verdade, estudar non 11:51 é que non me gusta estudar, gústame estudar. 11:54 Pero eu creo que pola lingua pode estar 11:59 un pouco peor se eu vou a un ciclo. 12:05 Como eu teño ganas de facer algo para mover 12:09 a man, para aprender a facer o que quero. 12:13 Tamén a lingua vouna aprender, pero iso vaime complicar máis. 12:16 E eu díxenllo. E preguntoume que quero facer. 12:19 Eu dixen que a verdade eu quero ir á obra. 12:22 Díxome que, Ibra, sabes que a obra é 12:25 Ben, hai saída, pero é algo tamén que cansa. 12:28 A xente sempre traballa fóra, en momentos de calor, frío, chove, sempre. 12:34 Díxome, chámase [nome non intelixíbel], dixo: se é por min, se eu 12:39 Tiña un fillo coma ti, voulle dicir que se vou facer electricidade. 12:45 Porque hoxe en día tamén hai moita saída. É algo tamén que 12:50 cansa menos e non traballas dentro da chuvia ou cousas así. 12:56 E eu díxenlle que vale, a min paréceme. 12:58 E díxome: pero vas tentar un ano. Se te 13:02 Gústame, se non che gusta, tes toda a túa vida para cambiar. 13:05 Díxenlle que si, profe, é verdade. Tentar, ver o que sae. 13:09 E vin aquí, tentei. O meu primeiro ano si me 13:13 Foi ben tamén coa axuda dos profesores. 13:17 Que seguen sempre botándome a man dende que eu 13:20 Comecei a estudar aquí en España, aquí en Galicia. 13:23 Todos os profesores que eu coñecín son 13:27 xente que sempre se preocupan por min. 13:30 E tamén a miña casa, tamén as miñas educadoras, os meus compañeiros. 13:34 E ben, sempre que grazas a Deus, 13:37 Teño xente moi boa que me apoian. 13:41 Os pais e os amigos, que me apoian sempre, que se preocupan: que tal estás. 13:46 E así agora estou en segundo ano e 13:51 Estou facendo as miñas prácticas. E contento e feliz. 13:55 Porque cando cheguei aquí, uns meses, foi 13:59 menos de dous meses, aprendín algunhas palabras. 14:03 E ata aí onde eu vivo no centro, con 14:06 a familia que eu estou, estaban flipando os compañeiros. 14:09 Pero este rapaz acaba de chegar e fala así. 14:14 E eu pensaba que era unha persoa profesional falando, sabes. E aí baixei o nivel. 14:20 Porque eu estudaba moito os verbos, sabes, porque 14:24 Botábanme moito a man os meus compañeiros de casa. 14:28 Os verbos, sempre, estaba sempre a colorar, lendo moitas cousas. 14:32 E eu tamén, unha parte é culpa miña, se eu 14:35 Véxome que o nivel estaba baixando un pouco. 14:37 Porque eu había un nivel, estaba 14:40 Falando ben, a xente dicíame. 14:43 E eu dicía: ah, eu sei, non teño que aprender máis. 14:46 E agora teño que volver e seguir aprendendo e falar. 14:48 E tamén os amigos da rúa, a festa, sabes. 14:53 Como agora mesmo, como contigo estou a falar, é tamén unha aprendizaxe, sabes. 14:58 Cando falas moito, falas máis, e aí 15:03 Tamén aprendes máis a falar e formar 15:08 verbos, a conxugación e estas cousas. 15:13 E como tamén aquí en España os verbos, 15:17 ostras, nunca vin unha lingua así cos verbos. 15:20 Tantos verbos como a lingua española. 15:24 Ben, a cultura galega tamén, a verdade, gústame. 15:26 Non é porque estou aquí que vou dicir que me gusta. A verdade gústame. 15:30 Porque é unha cultura que respecta a 15:33 a xente. E como as festas gallegas. 15:37 As igrexas de aquí, a escultura de aquí, 15:40 son cousas que me encantan, que me gustan. 15:44 E cousas antigas tamén son cousas que me gustan para visitar, para ver. 15:49 Galicia é un lugar que me gusta. En xeral, Galicia. 15:55 E tamén os galegos. Hai xente mala, sabes. Non podemos xulgar a todo o mundo. 16:01 Pero eu, os galegos, se eu por exemplo teño 20 galegos nas miñas costas. 16:06 Por exemplo, 18 son xente moi, moi boa que se comporta moi ben comigo, sabes. 16:12 Pero os demais, que che podo dicir, que se comportan mal ou 16:16 algo así, non podo xulgar, non me importa, non me vale. 16:20 Se xa teño a maioría que me apoian, que me queren, isto xa me vale. 16:25 E dende aí, o que che digo é que os 16:28 Gallegos tamén son xente moi boa e xente moi maxa. 16:32 E xente sempre que bota a man á xente 16:35 que acabamos de chegar para buscar a vida, sabes. 16:38 Se es unha persoa boa, que conseguiches 16:41 que queiras, vante botar a man. 16:44 E ao mellor podes ser unha persoa 16:48 irregular, que isto non pode entrar dentro, sabes. 16:52 Pero aí é desde a miña experiencia. 16:56 Pero eu, a miña experiencia cos 17:00 Gallegos, sempre hai varias cousas positivas. 17:04 Porque se eu falo cousas negativas, creo que Deus tamén se vai anoxar comigo. 17:08 Pero en realidade, hai que falar a verdade, a realidade, que eu 17:13 queira ou que non queira, de momento a miña casa está aquí. 17:18 Porque onde eu vivo, eu estou vivindo aquí. 17:22 Se algo me pasa, eu creo que a miña nai non 17:24 Vai vir dende Camerún ata aquí agora mesmo. 17:27 Só a xente que vive comigo, que van estar os primeiros. 17:33 Eu de momento, eu considero que está aquí. 17:36 O que non quere, que quere, que non 17:40 é a miña casa, sabes, é por el, sabes. 17:44 Pero para min, na miña cabeza, a miña opinión, a miña casa está aquí. 17:48 Porque eu como aquí, durmo aquí. Non durmo en Camerún agora mesmo. 17:51 Durmo aquí, como aquí, estudo 17:54 aquí. Esta é a miña opinión. 17:58 O meu soño é con tres dos meus educadoras, sabes. Póñome 18:01 viaxar e teño que ir a Camerún nun futuro. 18:05 É dicir, coas tres, que se chaman [nomes non intelixibles]. 18:10 Entón é o meu soño, sabes, levar ás tres xuntas. 18:13 Teño algúns tamén, sabes. Pero paso a paso, pouco a pouco. 18:16 É o meu soño para que elas tamén vexan onde eu nacín, onde eu vivía. 18:22 Onde vivían a miña nai, meus pais, 18:25 Meus irmáns. Como é o lugar tamén. 18:28 Isto é un dos meus grandes soños de aquí. Conseguir 18:33 traballar e gañar eses cartos para levalas a elas. 18:37 Unha semana, dúas semanas e despois volver. 18:41 E eu creo que isto vouno conseguir porque 18:43 Eu confío en min e eu confío en Deus tamén. 18:46 Grazas a Deus e grazas á xente que me 18:49 Quere, que me apoiou, sabes, tanto mentalmente como físicamente. 