A historia de José Antonio Historia · instalacións e exposicións: LSYTSDA Sala Alterarte
Posición · 0:00 / 9:23 SubtítulosDesactivados ES EN GL Transcrición 0:00 Primeiro que todo, boas. O meu nome é José António Mendoza. 0:03 Son de Venezuela, do estado Sucre. 0:08 Teño 27 anos. Que significa Venezuela para 0:12 min? Significa moito. Aí medraron os meus pais, 0:16 crecín eu e os meus irmáns. Os meus pais 0:19 están vivos, grazas a Deus. Teño muller e 0:24 dous nenos. Que me levou a emigrar? 0:31 Emigrei porque a situación do país 0:35 está demasiado grave. O soldo 0:39 que un ten non dan para nada. Un 0:42 traballa unha semana e o soldo alcanza 0:45 para mercar comida para dous ou 0:48 tres días. Teño un neno estudando, 0:52 o outro ten tres anos. O meu pai ten 0:55 sesenta anos e miña nai case cincuenta. 0:58 Aparte de atender á miña familia, 1:00 Tamén teño que axudar aos meus pais, 1:03 malia que somos moitos irmáns. 1:07 Identificome moito co país, 1:09 porque vivín vinte anos alí e teño moitas amizades. 1:15 Non quería vir, pero debido á situación 1:18 económica de Venezuela, 1:20 Tiven que facelo polo benestar dos meus nenos. 1:23 Aparte, o país non ten seguridade como tal. 1:26 Está demasiado inseguro. 1:28 Si, viaxei só. Xa levo un 1:33 Mes e vinte días. Aquí teño unha 1:37 prima que me axudou a virme e prestoume apoio durante o tempo que 1:42 levo aquí. 1:42 Xa falara coa miña curmá, que sabía a situación de Venezuela. 1:47 Díxenlle se me axudaba a saír do 1:50 país, pensando no benestar dos nenos. 1:54 Por exemplo, eu son bachiller. 1:58 Pero púxenme a pensar: se estudo unha carreira 2:01 e paso dous ou tres anos na universidade, 2:06 non te valoran no traballo, porque o soldo non alcanza para nada. 2:10 Para min eran tres anos perdidos, porque eses dous ou tres anos de universidade 2:15 Podería traballar e axudar aos meus pais. 2:17 En Venezuela, cando cheguei alí, me 2:20 colleron a migración e mandáronme 2:23 con xente de antidroga acompañarme. 2:26 Metéronme en raios X como dous 2:29 ou tres veces. Aquí en España, grazas a 2:31 Deus, cheguei e preguntáronme de onde viña, 2:34 e todo normal, grazas a Deus. 2:40 O que máis me motivo foi pensar que 2:43 alí non vexo futuro para os meus fillos. 2:47 Pensando no seu futuro, non quero que pasen o mesmo ca min, 2:50 que pasen toda unha vida estudando para non facer nada. 2:54 Venezuela agora mesmo non ten seguridade. 2:58 Por exemplo, o ano pasado, na parte de Venezuela onde vivo, 3:02 o goberno entrou nas casas sen 3:05 unha orde de allamento nin nada, a revisar. 3:10 Ata no colexio entraron, con tantos nenos 3:12 Alí. Nese momento o meu neno estaba 3:15 en clase. Segundo eles, ían seguindo un cidadán que 3:20 entrou alí, pero as traballadoras e as mestras din que ninguén 3:25 entrara, que o portón estaba pechado. Eses vídeos están en redes sociais, 3:29 Un pode buscalos e atopalos. 3:31 Non é fácil. Meu neno, sobre 3:34 todo o menor, está moi 3:37 apegado a min. A onde ía me levaba aos dous, pero sobre todo a el, porque 3:42 Durmía comigo. Levantábase de madrugada e, se non me vía ao seu lado, 3:45 Deitábase comigo. Todo o tempo estaba con eles. Non falo moito, 3:50 por teléfono... cada vez que falo se poñen a dicir que 3:54 Quere vir e póñome a chorar. Non quero... non foi 3:59 fácil. Dos meus pais tampouco estiven tanto tempo 4:04 separado. O máis que estiven separado foi cando fixen dezaoito anos e 4:09 Fun a prestar servizo ao goberno, dous 4:13 anos. O máis que pasei lonxe 4:17 Son seis meses. Sempre estiven cos meus pais e tampouco foi fácil 4:20 deixalos sós. 4:21 Si, ás veces síntome un pouco estraño. Ás veces dinme cousas que 4:25 non entendo. Non pregunto; dinme algo e non volvo preguntar. 4:30 Dígolles "ok" sen saber que me dixeron. Non vaia ser que a persoa 4:35 diga: "Este non me entende" Por exemplo, cando falan detido, 4:38 os galegos, enténdoos un pouco, pero ás veces falan rápido 4:43 e quedo en shock, non entendo nada. 4:47 Igual que na parte de Venezuela de onde veño: 4:50 Nós falamos rápido. 4:52 Din que eu tamén falo demasiado rápido e non me entenden. 4:54 Teño que falar detido. Hai cousas que xa vou entender: 4:57 Xa sei que non podo falar tan rápido, 4:59 Teño que falar un pouco detido para que me poidan entender. 5:01 Pero síntome ben. As persoas coas que tratei 5:06 Trátanme con cariño e danme confianza. 5:10 Si, síntome ben aquí, cómodo. 5:14 Non me sinto tan estraño 5:18 como en outras partes. Pero hai xente que ás veces, os fins de semana, cando 5:24 están tomando, pasan e 5:26 dinlle palabras malas 5:29 a un. Xa mo dixeron como dúas veces, pero tomo normal, porque 5:35 entendo que son persoas baixo os efectos do alcol e 5:40 non saben o que están a facer. 5:42 Si, dinme que vimos aquí a quitarlles 5:46 o traballo. Dinme groserías, pero é normal, 5:50 porque eu entendo. 5:53 Non é normal deixar o teu país. Se está economicamente ben, ninguén marcha de alí. 6:00 Todos quedarían no seu país. Aínda que moitos preguntan para que nos estamos 6:05 indo do país, se Venezuela está ben... 6:09 Pero quedan os mesmos. O que fixeron foi sacar 6:13 ao presidente, porque quedou todo o grupo del. O país segue igual. Si 6:19 Venezuela estivese ben, de 6:22 verdade non viría. 6:25 Un traballa unha semana... eu, en particular, gañaba cincuenta dólares 6:31 en Venezuela á semana, e non é o mesmo. 6:35 O meu obxectivo ao saír foi... 6:38 Falei coa miña muller e dixen: "Vou ir, 6:40 Vou facer todos os esforzos posíbeis para traballar e reunir, 6:44 e tentar axilizar o meu proceso 6:48 para ter unha estancia máis estable alí, 6:51 por exemplo conseguir a residencia, algo así, 6:55 para mandar buscar á miña muller e aos meus dous nenos. 6:58 Véxome, se o país mo permite e apróbanme estar aquí en España, 7:04 traéndome á miña familia e vivindo un tempo 7:06 longo aquí. Que os meus fillos fagan a súa vida aquí, 7:08 Desenvólvense e sexan alguén mañá, nun futuro. 7:11 Se puidese volver no tempo, diríame a min mesmo: 7:15 "Por que non o fixen antes? Hai tempo preséntase 7:21 a oportunidade de saír e sempre dicía 7:24 que non, pensando no que dirán. 7:28 Todo o tempo pensaba se me iría ben ou mal. Tomei a decisión porque dixen: 7:32 "Se saio e vaime ben, benvido. Se me vai mal..." 7:36 Dos éxitos desfrútase; dos erros apréndese. 7:41 No canto de estar todo o tempo coa dúbida de se me vou ou non, é mellor arriscarse. 7:46 As cousas que están destinadas van pasar. 7:50 Se tivese tomado a decisión hai tempo, 7:54 Creo que non tería chegado á situación na que estaba. 7:56 Si, sinto que vou por bo camiño, sempre 7:59 Pedíndolle a Deus que me ilumine. Díxenlle: 8:03 "Se me dá a oportunidade de saír de Venezuela ao país que 8:06 Póñame en mente, é porque ten algo destinado para min. 8:12 Desde que comecei a pedirlle a Deus, non sei se era cousa de Deus, 8:16 como un pequeno sinal, o meu neno maior comezou a dicir que quería... 8:22 Sen saber, sen telo mencionado, dicía: "España" 8:25 "España, España" Ao tempo de que el empezase con iso, miña prima 8:29 brindoume a oportunidade de virme, dicindo que me ía axudar. 8:33 Dixen: "Señor, se vostede o está a poñer no meu camiño, por algo será". 8:36 Decidín tomar a decisión de virme. 8:39 A primeira vez que 8:42 Cheguei aquí dixéronme... 8:48 Como foi que me dixeron? 8:49 "Veña". "Veña" significa que te vaias. 8:52 Dixéronme "venga" e deime a volta, correndo cara á persoa que me chamaba. 8:56 Díxome: "Que?" 8:59 Como me dixeron? 9:00 Que me dixeron despois de "veña"? 9:01 Que xa, "chao", como dicir "chao". 9:03 Dixéronme "venga" e deime a volta correndo. 9:05 Polo demais todo normal. Até 9:10 o momento gustoume, si. 