A historia de Mia Historia · instalacións e exposicións: LSYTSDA Sala Alterarte
Posición · 0:00 / 9:30 SubtítulosDesactivados ES EN GL Transcrición 0:00 Chámome Mia, veño de Cuba e 0:04 agora vivo aquí, en Ourense, dende febreiro de 2023. 0:09 Cando marchei, realmente non foi porque 0:13 Quería marchar, senón porque tiña que facelo. 0:18 Miña nai xa viñera aquí cando eu 0:21 Tiña uns seis anos, e vin cando tiña dezaseis. 0:25 Estiven dez anos sen ver a min 0:28 nai. Ao chegar aquí prácticamente coñecérona. 0:31 De antes só tiña lembranzas, pero non coñecía a súa personalidade. 0:36 Tamén cambiaramos as dúas; estiveramos 0:38 estado moito tempo separadas. Vin soa, 0:41 e meu pai quedou alí, en Cuba. 0:45 Cando cheguei aquí foi un proceso de coñecela, 0:49 e agora agradezo que poidamos levarnos ben despois de tanto tempo. 0:53 Primeiro, cando souben que me ía ir, 0:58 Deixei de ir á escola. Estiven coma un ano sen ir á escola, 1:02 Porque sabía que me ía ir... 1:05 Estiven ese ano con despedidas que parecían infinitas, 1:09 con todas as persoas que coñecía. 1:12 Irme foi super duro; tamén despedirme do meu pai. 1:17 Ao chegar aquí, o que máis me chocou 1:21 primeiro foi o bosque, porque aquí hai moitísimo bosque. 1:25 Foi o primeiro que coñecín cando cheguei. No 1:27 Coñecía o bosque cando vivía en Cuba. 1:31 O segundo foi a maneira de falar das persoas. 1:36 Ao vivir en Cuba hai unha jerga, por 1:40 así dicilo, como tamén a hai aquí en galego. 1:44 A xente explícase dun xeito distinto. 1:48 Tiña que cambiar as palabras para que me entendesen. 1:52 Non era tanto polo acento, aínda que tamén, 1:56 senón pola maneira de entender as cousas. 2:00 Tiña que lle dar unha volta para que me puideran entender, 2:03 e iso foi unha das cousas que me chocou. 2:06 E tamén o frío, porque aquí fai moitísimo frío comparado co meu país. 2:13 E a praia, que 2:17 Tamén está moi lonxe. 2:20 Cambiei moitísimo. A ver... 2:23 Sinto que estou de paso. Desde que marchei 2:25 do meu país sinto que sempre estou de paso, 2:28 que nunca volverei dicir: "De 2:32 aquí son" porque as persoas están 2:37 todas separadas. Aquí, independentemente 2:40 de que todos, 2:43 por exemplo, sexa galego, sinto que cada un 2:46 chega á súa casa e mira máis por 2:49 si mesmo. As persoas son máis independentes a nivel social. 2:54 Socialmente son moito máis independentes. Non sinto que haxa 2:57 algo así... tamén porque seguramente son estranxeira, por iso non 3:02 Síntoo tanto como coas persoas do meu país, que podería dicir que son os meus 3:05 irmás, simplemente por nacer en 3:09 O meu mesmo país. E si, 3:13 Cambiei. Cambiei moito, moitísimo. 3:18 Antes vía as cousas dun xeito 3:21 e agora véxoas totalmente doutra. 3:24 O meu pai segue en Cuba. Me 3:27 Gustaríame que el puidese vir tamén comigo. 3:30 E todas as persoas das que me despedin, que 3:33 non eran a miña familia, pero que si consideraba a miña familia, 3:37 simplemente por vivir no mesmo país e 3:40 no mesmo sitio, falar o mesmo idioma... 3:44 "Idioma" entre aspas, claro. Todos esas 3:46 persoas quedaron alí e moitas 3:49 Mesmo saíron e foron a partes do mundo totalmente distintas. 3:54 Saímos dun punto, pero todos fomos a lugares totalmente distintos. Quedaron 3:59 moi poucos dentro do país. Todas as demais 4:03 esas persoas para min sempre forman 4:06 parte do que son, aínda que me despedise delas. Elas fixeron 4:10 que eu sexa como son. 4:11 Ao chegar aquí si 4:14 Comecei a sentirme súper desubicada. 4:18 Non eramos unha mesma rede; xa non 4:21 eramos individuos todos collidos da man 4:25 que formabamos unha liña recta, senón que cada un ía polo seu lado. 4:30 Non sei, igual estou equivocando, pero sinto que agora 4:34 cada persoa é totalmente 4:37 distinta. Síntome distinta, 4:40 pero non por ser cubana, senón porque cada persoa é distinta e pensa 4:43 dunha maneira distinta. Na súa casa cada persoa viviu algo diferente, aínda que 4:48 naceu no mesmo sitio. A cada persoa os seus pais ensinárono 4:51 dun xeito distinto e ten un xeito de ver distinta. Por esa razón creo que si. 4:57 Iso descubrín ao chegar aquí: que cada individuo é independente. 5:02 Como me ven outros, igual non tanto. Cando alguén 5:07 Tenta facer algo persoal, as outras persoas sempre van dicir: 5:12 "Está facendo algo distinto". Pero iso sucede aquí ou en calquera parte do mundo. 5:16 Cando alguén non se viches igual que os demais ou 5:20 non fala igual que os demais, por decisión propia 5:23 ou polo que sexa, ás demais persoas sempre lles vai parecer estraño, porque todos 5:26 cren que a súa realidade é 5:30 a única realidade. Entón si, 5:34 cambiei cousas, evidentemente, porque aprendín cousas 5:37 e esas cousas fixéronme actuar 5:41 de xeito distinta. Pero tento facer as cousas 5:45 que quero ou que as miñas persoas máis 5:50 A próximas recoméndanme. Aconséllanme e 5:52 Gústame seguir eses consellos tamén. 5:56 Pero creo que as cousas que 5:58 fixéronme, por así dicilo, eses 6:01 bulos que dixeches, non sei se 6:04 Foron porque eu sexa inmigrante exactamente. 6:07 Igual é por outra cousa, por como son ou por como me visto. Non sei se é 6:12 exactamente por ser cubana. Nunca me 6:14 dixeron algo de "tú, cubanita" 6:17 Que sei eu. Dicirme algo por 6:20 ser cubana específicamente, nunca me fixeron 6:23 Dixen. Tamén aquí hai moita xente estranxeiras, 6:26 moitas persoas migrantes. Seguramente as demais 6:29 persoas vérvenos e pensen: 6:32 "Mellor volvan ao seu país". Pero, 6:36 como tal, no autobús non vén 6:39 alguén a dicirme: "Ti, vai ao teu país" Tampouco 6:42 dinllo a persoas de cor; non van 6:44 directamente a dicilo pola cor. Igual dino na súa casa e na internet, 6:50 mais logo venos á cara e 6:52 non cho din. Sería interesante que, 6:55 se cren iso, compartádelo á cara 6:58 e non por internet. Sería máis interesante que 7:01 Fixen iso, a ver cal sería o resultado. 7:04 Por unha parte, o acento e a fala 7:08 Si, é algo que mudei moitísimo. 7:11 Pero creo que foi máis por supervivencia, 7:14 para poder relacionarme coas outras persoas. 7:18 Iso si me gustase non cambiar. Aínda que se me nota 7:22 Un pouco, a miña maneira de falar no meu país era totalmente distinta. Ao chegar 7:27 aquí non se me entendía nada. Fustábame 7:30 Moitísimo, porque tiña que repetir as cousas 7:33 Unha e outra vez para que me entendesen 7:36 Con éxito. Foi realmente o que máis 7:40 chocoume e o que ata agora menos me gustou. Encantaríame conservalo. 7:45 A min encantaríame... 7:48 Encantaríame seguir vivindo no meu país. 7:50 Aínda soño con que volvo ao meu país e non me teño que ir, 7:55 e pódome quedar alí. Creo que a 7:59 Moitos pásalles. É como unha balanza: 8:03 unhas persoas teñen o trauma de que isto foi moi malo, a experiencia que 8:07 Tiveron sido moi malo e non queren regresar. Outras persoas 8:13 seguen soñando que esa experiencia podería ser doutro xeito, 8:17 que o meu país non tivera que pasar polo que pasou e eu non houbese 8:20 Tiveches que arrincarme esa parte do corazón e deixala alí. 8:26 Encantaríame volver. Se tivese a oportunidade, 8:30 Faríao, pero non creo que pase. 8:35 Se ocorre, ben, pero creo que pode que 8:39 iso non suceda, porque ninguén vai ir a 8:43 salvalos. É o que creo: ninguén vai salvalos. 8:48 A algunhas persoas tócanos vivir 8:51 O que nos toca vivir. 8:55 Creo que todo é para aprender 8:59 algo, ou así síntoo. Tal 9:03 cando sexa un karma de algo, ou 9:06 Se cadra porque estamos feitos para ser 9:09 máis fortes. Ou quizais a todo o mundo lle toca vivir algo malo. 9:13 Ou igual non. Igual hai persoas que viven 9:17 nun mundo de rosas, aínda que non o sei. 9:20 Creo que é a vida. 