A historia de Veruzka Historia · instalacións e exposicións: LSYTSDA Sala Alterarte
Posición · 0:00 / 5:30 SubtítulosDesactivados ES EN GL Transcrición 0:00 Chámome Veruzka Mendes, veño de Venezuela 0:05 e teño oito meses aquí en España. 0:10 Vin acó pola situación que 0:13 Temos no noso país, a crise económica... 0:17 Todo o que se pode dicir. 0:20 Eu decidín saír do meu país aos dezaoito anos. 0:24 Primeiro estiven en Perú. Decidín saír de min 0:26 país porque xa non se podía estudar. 0:30 Entón dixen: marcho porque teño que axudar á miña familia. 0:35 Estiven oito anos en Perú. En Perú a vida 0:39 xa era para sobrevivir, máis ou menos, nada máis. 0:44 E aí decidín virme para aquí. De Perú viaxei a Venezuela. 0:49 En Venezuela tiña pensado estar un mes, máis 0:52 ou menos, mentres facía o meu pasaporte, arranxaba... 0:54 A miña documentación. 0:56 Resulta que estiven tres meses, porque alá 0:59 Todo se paga, demora. Entón, tres meses... 1:02 Durei para vir para acó. 1:05 E de aí cheguei... 1:09 A viaxe, sen complicacións. 1:15 Só que me perdín no aeroporto un momento. 1:17 Cheguei onde unha amiga. 1:20 Ela veu primeiro e ela recibiume. 1:24 E aí estiven como... 1:27 Un mes buscando traballo, ata que comecei a traballar. 1:32 Ilegalmente, pero aí estamos, aínda agardando 1:35 os papeis da regularización. 1:38 E aforita estou así, estou agardando que... 1:44 Activenme o permiso de traballo. E tamén 1:46 Fixen o da regularización, a ver cal... 1:49 Dos dous sáeme primeiro, 1:52 para xa buscar un traballo legalmente. 1:56 Estraña, si, porque o meu fogar sempre vai a 2:01 ser Venezuela. Aquí vin por unha mellor... 2:05 Oportunidade. 2:06 Eu veño dunha familia unida e en 2:09 Perú non estaba soa, estaba coa miña irmá. 2:13 Pero aquí si me tocou virme soa. 2:16 E estraño á miña familia e aos meus sobriños. 2:21 Claro que me sinto estraña, porque é un país estraño. 2:23 Non é o meu país de orixe. Practicamente estou 2:27 soa. Todo o que pase, é soa. 2:35 E pensar que eu estou aquí e aínda 2:38 a xente está sufrindo pola situación do país. 2:40 O que traía así, a foto dos meus sobriños. 2:43 A foto das miñas tres sobriños. 2:48 Iso era o máis valioso que teño. 2:50 Os meus sobriños son un chiste. 2:54 Son moi agarimosos. 2:56 Comigo, porque practicamente convivín cos tres. 3:00 Pero o máis pegado a min é o máis pequeno, o último. 3:05 E ese si é o que estraño máis. 3:09 Porque el é o que está máis comigo. 3:12 Chámame, chora porque me vin. Segue chorando. 3:15 Xa teño sete meses e sempre que me chama está chorando. 3:19 "Tía, quérome ir contigo". 3:23 Prefire deixar a súa nai e vir comigo. 3:26 Os meus outros sobriños, os grandes, tamén. 3:30 Pero máis que todo é con el, o pequeniño. 3:34 Fortalecerme, fortaléceme, porque todos os días penso na miña familia. 3:38 Pero hai días que un cae nunha depresión de lembrarse da familia... 3:44 De que estás só aquí. Se lle chega a pasar algo a un... 3:48 Quen responde por un? Quen o acompaña a un? 3:52 Ao final un está só aquí. 3:55 Eu levanto todos os días porque me lembro da miña familia... 3:59 E de que sei que vin para eles, para axudalos. 4:01 En realidade preténtome construír unha vida aquí. 4:04 Porque, polo que se ve, Venezuela vai durar demasiados anos en arranxarse. 4:09 E iso é o que quero, estabilizarme acó, ter unha 4:12 vida aquí e poder polo menos traer á miña familia... 4:16 Os máis alegados, acó. A ter, como se 4:21 di, unha vida decente e gozar un pouco... 4:26 Xunto a eles. 4:27 Sabía que ía ser un pouco difícil, pero non cambiaría de decisión. 4:34 Porque sei que quedar alí era quedar en nada. 4:37 Non axudar á miña familia, non axudar á miña avoa, á xente que o precisa. 4:42 Quedarme alí era estancarme no meu país e sufrir 4:45 como os demais, e ver sufrir á miña familia. 4:48 E é o que non quero. 4:49 A xente aquí é chévere, son boas persoas. 4:54 A xente que me tocou son boas persoas, son amábeis. 4:59 Non denigran á xente por ser de onde veñen... 5:05 Como nalgúns outros países que aconteceu. Non todos, pero si o fan. 5:13 E aquí o que me gusta é que o pobo é tranquilo, a xente é tranquila. 5:17 É un pobo tranquilo para min, xa que 5:20 Non me gusta saír nin esas cousas. 